No more. - Over engagementen en politiek.

Hoewel ik mijn internationale kameraden missen zal, hoewel ik vele vrienden hier in Vlaanderen heb leren kennen, hoewel ik mezelf ideologisch nog steeds op die plaats bevind waar ik me al altijd bevonden heb... Het punt is daar waarop een mens eens na moet denken en zeggen: tot hier. Het is genoeg geweest. Rob stopt met politiek.

Ik stel me geen al te grote schokgolven voor wanneer ik die woorden uitspreek. Noch mijn politieke vrienden - die ik door verminderd engagement sowieso al minder zag - noch mijn directe omgeving - die me goed genoeg kent -  zullen versteld staan kijken. Misschien zal ik na vandaag links en rechts  (haha) wel eens een vraagje krijgen uit mijn bredere kennissenkring, maar... Het is echt waar: ik stop.

Toen het allemaal begon, ging het van de meet af aan erg snel. Vanuit een 'Ik richt Animo Hasselt weer op' rolde de bal snel door naar Animo Limburg, naar sp.a Hasselt, naar sp.a Limburg. Dat deed deugd, want ik hongerde er naar de wereld te veranderen. En die honger is er nog steeds. Nog altijdwil ik samen vooruit.  Maar het besef is gegroeid, dat ik dat liever doe vanuit ons sterke middenveld. Liever ben ik spreekbuis dan bestuurder. Liever ben ik dan toch geen Internationaal Secretaris van de Jongsocialisten. Een politieke carrière binnen de sp.a spreekt me ook al even niet meer echt aan. Geef mij maar de concrete zaken: het bevorderen van geletterdheid via mijn werk. Het meedenken over emancipatie met het Regenbooghuis, thuis om de hoek. Een discussie aan de toog of een snedige blogpost.

Daarnaast speelt ook frustratie en desillusie wat mee in de kaart van mijn beslissing. Mijn politieke overtuiging is voor mijn niet louter een ideologie, maar werd - steeds meer - een levenshouding. Diversiteit, democratie, gelijk(waardig)heid, emancipatie... Ik probeer ze niet enkel te schrijven, maar te ademen. Ironisch genoeg zijn het mijn internationale reizen voor de JS die me dat geleerd hebben.

Maar waar ik eens warmte en gedrevenheid voelde, blijkt het groots en machtig huis van 'dé Beweging', 'dé Partij' toch ook met wat tochtgaten te zitten. En hoewel men terecht op kon merken dat ik ze dan maar beter zelf mee dicht timmer, eerder als er voor weg te lopen... Zonder het juiste gereedschap en zonder de nodige energie zal me dat niet lukken. Zeker niet alleen.

Dus is het tijd om er een streep onder te trekken. Met een warm gevoel kijk ik echter terug. Op wat ik heb meegemaakt, op wat ik heb bijgeleerd, maar vooral ook op mensen. Op de vele vrienden in binnen- en buitenland met wie ik mocht kennismaken. Op de mensen achter de politici. Op een familie die zo divers is, maar die me wel een plekje aan hun vuur aanbood. Dankbaar ben en blijf ik  ook voor de leerkansen, de processen, de ervaringen, de studiereizen. Mijn afscheid gaat niet gebukt onder een loodzware mantel van rancune of wrangheid. Het is eerder een vederlicht moment van zelfontdekking. Mijn vriendschappen, ik gooi ze niet in de prullenmand. Mijn ideologie, ze gaat niet plots overboord. En op vraag wil ik mijn schouders heus nog wel eens onder (kleine, afgegrensde) projectjes zetten. Maar hier scheiden onze wegen toch echt. En hoewel ik hoop dat ze af en toe nog eens zullen kruisen, ondanks het feit dat ik wie wel verder gaat op de weg die ik nu verlaat veel succes toewens... Het was tijd.

Wordt niet vervolgd.

Eulogie voor Steve - De Cafébaas-Politicus is niet meer.

In mijn jonge politieke leven waren er altijd al een aantal lichtbakens. Zo is er Willy Claes, het eerste gezicht dat politiek voor me had en nog steeds een inspiratiebron als het aankomt op het geven van bevlogen speeches. Zo is er ook Valerie del Re, het gezicht van het buiten de lijntjes kleuren en het durven zoeken naar creatieve, nieuwe en soms zelfs lichtjes stoute oplossingen. En zo was er ook het gezicht van het socialisme, de Gezellige God. Zo was er ook Steve.

Toen Steve Stevaert in 1995 - ik was toen vijf - de eerste socialistische burgemeester van Hasselt werd, stonden wij thuis feitelijk aan de verliezende zijde. Mijn ouders werkten in die tijd immers beiden voor de CVP. Mijn vader als bode op een kabinet, mijn moeder als medewerker op het provinciaal hoofdbureau. Het enige wat ik me van heel die campagne nog herinner, is dat ik op een avond mee boekjes ben gaan bussen, dat ik mee ging kijken naar het plakken, etc. Al die dingen die bij een politieke campagne horen, maar die ik nog niet echt vatten kon. Het was pas veel later dat er zich iets ontwikkelde als politiek bewustzijn. Toen ik acht was, werd Steve minister. En de eerste gemeenteraadscampagne die ik me actief herinner - vooral door de vele borden in het straatbeeld - was de gemeenteraadscampagne van 2005. Mijn ouders werkten al lang niet meer voor de CVP / CD&V en Herman Reynders prijkte voor het eerst zélf prominent op de affiches van PRO Hasselt.

En toch... De impact die Steve Stevaert op mijn eigen leven heeft gehad is enorm. Natuurlijk zijn er de gratis bussen waar ik heel mijn jonge leven gretig gebruik van maakte wanneer de afstand te groot of het weer te slecht was om te fietsen. Er is het stedelijke politieke toneel dat mede door Steve haar huidige vormen kreeg. Maar bovenal is er het archetype van 'de Socialist' dat voor altijd Steves gezicht zal dragen. Want het waren immers zijn maatregelen die in de ogen van de jongadolescent die ik toen was, uitdroegen waar het socialisme voor zou moeten staan: samen investeren in publieke diensten, zorg voor elkaar, solidariteit met de mensen die rondom ons heen leven en het milieu.

Ik heb zijn gratis bussen nog met veel vuur verdedigd. In de periode van mijn eigen toetreden bij JS/sp.a tot aan de verkiezingen van 2012 was het een 'hot topic' waar iedereen in de Hasseltse politiek die niet sp.a was, dringend van af wou. Het verhaal van Steve zijn bussen was immers uitgegroeid tot een symbool. Een symbool dat overigens tot ver buiten onze landsgrenzen onze stad op de kaart heeft gezet. Zo herinner ik me bezoek uit Finland, interesse van kameraden uit Oostenrijk, etc. in het OV van ons klein, Limburgs stadje. Maar het mocht niet baten. Het symbool van de Hasseltse gratis bussen moest sneuvelen. Het was dat, of de stad helemaal uit handen geven.

Maar goed. Het zal gezellig zijn, of het zal niet zijn, dat socialisme van ons. Laat ons die gedachte dan ook vasthouden, ook nu onze God-van-weleer er niet meer is. Ook nu er een echt en definitief einde is gekomen aan het hoofdstuk van de cafébaas-politicus die menig Hasselaar niet alleen van bussen maar ook van bier heeft voorzien. Laat ons stilstaan bij het verlies dat we vandaag allemaal samen delen. Maar laat ons nadien vooral verder gaan op het ideologisch pad dat onze eigenste Teletubbie ooit voor ons heeft uitgezet: solidair, warm, links.

Steve, slaap zacht.

Noot van de schrijver: Ik vermoed dat er op deze tekst links en rechts ook reacties zullen volgen de te koppelen zijn aan de juridische processen die aan het lopen waren op het moment van Steve Stevaert's overlijden. Ik ben met mijn tekst bewust van die hele kwestie weggebleven. Immers is er niet alleen het wettelijk vermoeden van onschuld, is er niet alleen de druk die de media wel eens op mensen durft leggen, is er niet alleen het gewauwel op sociale media. Er is vooral ook een tijd van sereniteit. Laat eerst de tijd aan de betrokkenen om in alle rust aan hun rouw te beginnen. Dank.

Europa ligt ook in mijn straat! - De wereld, mijn achtertuin.

'Europa ligt in mijn straat,' zegt Joke Quintens wel eens. Joke is naast professioneel procesbegeleider ook ondervoorzitter van sp.a, schepen en sinds kort ook parlementslid voor diezelfde partij. Als Genkse weet ze donders goed wat 'multiculturaliteit' en 'samenleven' inhouden. Niet alleen Europa ligt in Genk. En Europa ligt bovendien ook niet alléén in Genk. Het ligt namelijk ook in mijn straat. En in de straat er naast. En in die dààr naast.

Internationalisme is een socialistische basiswaarde. Net zoals ook gelijkheid, vrijheid, duurzaamheid en solidariteit dat zijn. Ik adem dat internationalisme, het zit me in de kleren. Zomerkampen met YES (the Young European Socialists), Winterschool in Berlijn, the Workers Youth Festival, een euregionale werkgroep met collega's van JS in de PvdA, MJS en Jusos,... Het is dan ook niet vreemd dat ik morgen op 'Europese Identiteit en de Euregio' in Maastricht te vinden zal zijn.

"Het Europese project is gedoemd te mislukken want er is geen Europese identiteit, geen gemeenschappelijke cultuur," aldus de vaak gehoorde kritiek van de eurosceptici. Ik ben het met die kritiek fundamenteel niet eens. Wanneer ik immers met kameraden uit Ierland, Oostenrijk, Zweden, Duitsland,... rond een tafel zit, valt niet zo zeer op wat anders is maar vooral hoe gelijkend we allen zijn. Onze landen hebben immers een lange geschiedenis met elkaar en hun politiek zit in elkaar verweven. En jà, inderdaad, als ik dertig kilometer verderop ga winkelen - in Nederland, in Duitsland of in 'de Walen' - dan staan er vaak andere producten in de rekken en spreekt men een andere taal of regiolect. Maar zijn dat dan die wezenlijke verschillen die het samenwerken zo onmogelijk maken?

Steeds weer probeert men ons wijs te maken dat de ander ook existentieel anders is. Of het nu gaat om oude mijnwerkersfamilies, Walen of Grieken: telkens weer proberen een aantal groeperingen een wig te drijven tussen volkeren die eigenlijk zo gek veel niet van elkaar verschillen. Of het nu gaat over subtiele Belgen-/Hollandermoppen of om meer uitgesproken varianten van vuurtje-stook zoals de verkondiging dat 'alle Walen lui, werkschuw tuig zijn'... Telkens weer wordt er een wij-tegen-de-rest gespeeld die nergens goeds toe leidt. Daar moeten we vanaf. Niet straks of morgen, maar nu meteen!

Ik ben benieuwd naar de conferentie van morgen. Er staan enkele interessante sprekers en discussies op het programma. Met veel graagte zal ik de Limburgse (BE) socialisten en Jongsocialisten vertegenwoordigen. Als erfgenamen van oa. wijlen Paul-Henri Spaak en wijlen Paul Finet is het vandaag immers aan ons om als nieuwe generaties socialisten en sociaal-democraten te ijveren voor een beter Europa, een betere wereld.

Laat ons daarom in een jaar van Europese verkiezingen niet al te veel doen aan kleinburgerlijk navelstaren. Zet mee met ons de ramen open en laat een nieuwe wind zich meester maken van een gezamenlijk, sterk en sociaal Europees project. Een project dat haar weerklank ook vinden kan in zowel het federale als het Vlaamse programma. Een project dat inwerkt op het lokale én het internationale niveau. Een project van mensen maar vooral ook vóór mensen. Of die nu Anna, Meryame, José, Sven, Elisabeth of Jan heten.

Ik ben voor méér Europa. En u?