Terug naar school – Mijn eerste semester

Een half jaar (en twee dagen) na mijn start aan Hogeschool PXL – als werknemer en niet als student, al wordt die fout wel vaker gemaakt… - is het tijd voor een eerste tussentijdse balans. Hoe gaat het me af? Heb ik spijt van mijn vertrek bij LINC? En… Wat ligt er in het vooruitschiet?

De eerste dagen en weken waren hectisch. De start van het academiejaar levert verdomd veel drukte op: nieuwe studenten die zich komen inschrijven, ouderejaars die hun engagement komen hernieuwen, ouders die bezorgt even meekomen en passeren aan ‘ons loket’. Maar naast de drukte was er ook het warme welkom. Een goedemorgen hier, een vriendelijk gebaar daar… Een hogeschool is – los van alle drukte – best een aangename plek om te vertoeven.

Nu ik zowat een half jaar bezig ben, begin ik ook langzaam aan vat te krijgen op de meeste domeinen onder mijn bevoegdheid. Uiteraard kom ik vaak genoeg vragen tegen waar ik niet één-twee-drie op kan antwoorden en natuurlijk kom ik af en toe een muur tegen. Maar ik leer en – zo heb ik de indruk – het vlot.

Af en toe denk ik natuurlijk nog wel eens terug aan de dagen bij LINC vzw. Aan hoe anders het er daar aan toe ging. Een andere kijk, een andere aanpak, een ander veld, op een ander ritme, met een andere maat… Maar hoewel ik af en toe graag eens terug zou gaan, moet ik ook vaststellen: ik wil wel terug, maar als bezoeker. Eens even een uur, een dag. Immers: door aan een nieuwe uitdaging te zijn begonnen, is LINC langzaam verworden tot een herinnering, een ‘er was eens’. De collega’s daar, de sfeer, de geur van thee en boeken.

Maar au fond: Ik ben gelukkig in het hier en nu. Natuurlijk klaag ik nog graag regelmatig over ditjes en datjes. Uiteraard zijn er dagen dat het minder vlot gaat. Maar er zijn ook meer dan genoeg momenten van succes, blijdschap, motivatie. Ik leer bij, ik heb afwisseling, ik word uitgedaagd. … en ik moet geen uren per dag meer verslijten aan verplaatsingen. Dat helpt ook. Dus neen: er is geen spijt. (Op misschien die enkele momentjes van crisis, waarop het even niet zo vlot op de manier dat ik het wel. Maar soit… Die heb je overal wel.)

Langzaam krijg ik één voor één mijn domeinen onder de knie. En hoewel sommige akkers nog geploegd moeten worden, kan er ook al worden geoogst. Dat geeft voldoening. Dat geeft honger. Naar beter, naar meer. Een hogeschool stimuleert. Het bruisende leven van dag tot dag prikkelt de zinnen. Ik heb het goed hier. En kijk uit naar de vólgende zes maanden.

To be continued.

Een nieuw begin - De X-factor

Na vijf mooie jaren verlaat ik deze week het warme nest van LINC vzw. Met dubbele gevoelens neem ik dus ook afscheid van de Digitale Week, de campagne waar ik vijf jaar lang mijn ei in kwijt kon. Maar waar de ene deur sluit, zo zegt het cliché, gaat er een andere open. En als vrijdag in Leuven het slot in de deur valt, is dat om volgende week de deur van Hogeschool PXL voor me te laten opengaan.

En het waren mooie jaren... Ik heb vergadert op verre en exotische locaties, diep in West-Vlaanderen. Ik heb de kanselarij van de eerste minister bezocht, het Vlaams Parlement en de Senaat. Ik heb op de glazen brug van de Proximustorens gelopen en ik liep regelmatig binnen bij Microsoft BeLux. Het Consience-gebouw van de administratie Onderwijs heeft geen geheimen meer. En de stations van Brussel voelen als m'n binnenzak. Ik heb genoten van de mensen, de reizen, de gebeurtenissen. Het bemannen van een callcenter, het bouwen van een eigen app, stedenspelen, infodagen, colloquia,... Klagen mag ik zeker niet. Maar ik voelde dat het tijd werd voor wat nieuws...

En dat nieuwe dat vond ik! Enkele maanden geleden begon de selectieprocedure om iemand nieuw aan te werven op de dienst studentenvoorzieningen (50%) en een medewerker voor de centrale ombudsdienst (50%). Een job, zo vond ik, die me op het lijf geschreven zou staan. En na de nodige sollicitatiestapjes bleek dat ook de PXL er zo over dacht. En dus begin ik volgende week dinsdag aan een nieuw avontuur. Dicht bij huis, binnen domeinen die overlappen met mijn persoonlijke interessevelden.

Vanaf volgende week wordt het dus veel verkennen, nieuwe telefoonnummers en e-mailadressen, een nieuwe omgeving, een iets strakker bureaucratisch jasje, (hopelijk) minder spam uit Duitsland,... Ik ging al een keertje piepen op mijn nieuwe dienst tijdens een infomoment in de D-blok. En nu op LINC alle losse draadjes langzaam maar zeker geknoopt raken, het uitbollen is ingezet, kan ik niet anders dan enthousiast komende week tegemoet te zien!

Definitely to be continued...