Terugblik: De Grote Outing van 2004

Gisteren werd ik vijfentwintig. Maar dat is niet het enige lustrum dat ik gisteren herdacht. Gisteren was het namelijk ook exact tien jaar geleden dat ik met een ietwat gezonde dosis overmoed aan mijn klas bekend had homo te zijn. De Grote Outing van 2004 begon. Het is een moment in mijn leven waar ik tot op de dag van vandaag kracht uit put...

 

Het was een woensdagochtend in november toen we allemaal de school weer binnen drumden. Onze klas - we zaten toen in het vierde - had die ochtend fysica in een lokaal dat wat weg had van een miniatuuraula. In alle krapte van dat lokaal ving een van de pestkopjes van de klas flarden op van het gesprek dat ik met een vriend aan het voeren was. Nog voor de les begon schalde er een "Rob, zijt gij hómò?!" door de klas. Even werd het stil. Tot plots het antwoord: "Ja, X, en dan?!".

Ik was al een tijdje aan het kniezen over hoe mijn outing zou gaan verlopen. Nu dat al mijn vrienden het wisten, vond ik de tijd rijp om ook de rest van de wereld te laten delen in die kant van Rob. Dat die woensdag dé dag zou zijn was ietwat onverwacht, maar - en dat wil ik mijn 'ik-van-toen' zeker op het hart drukken - zeker niet onaangenaam.
Met een oncontroleerbare snelheid ging het nieuws de hele school rond. Zelfs de lagere jaren - op die campus van de school zaten enkel jaren een tot vier - wisten het allemaal nog voor het einde van de pauze. Gefluister in de gangen waarvan men dacht dat ik het niet hoorde, mensen die ik nog nooit gezien had die me kwamen opzoeken en vroegen of 'het' waar was en voor het eerst ook (het nadien veel gebruikte) "Wat weet jij daar nu van? Jij bent homo."

Maar ik zou dat moment nooit willen terugnemen. Geen moment in mijn leven was  zo bevrijdend. Geen enkele daad die ik stelde bood me achteraf dat zelfde moedige gevoel. En het verbaasde me hoeveel respect ik van klasgenoten kreeg vanwege mijn eerlijkheid. Daar heb ik ze nooit voor bedankt. Dus laat me dat nu, tien jaar later, eindelijk maar eens doen.
Want dat ben ik: mijn omgeving ontzettend dankbaar. Omdat ik mocht zijn wie ik ben. En omdat ik me nooit heb moeten verstoppen. Die Grote Outing van 2004 gaf me nadien de moed om eerlijk te zijn over mezelf. Sinds die dag ben ik voor geen enkele groep terug in de kast gekropen. Niet toen ik ging studeren, niet toen ik ging werken, niet in het uitgaansleven en niet in de politiek. Bedankt, 'omgeving-van-toen'. Zelfs vandaag nog zijn jullie een bron van kracht, een herinnering die me sterker maakt en een stukje bagage dat me zeer dierbaar is.

Bedankt!

Afscheid.

Afscheid nemen gaat vaak gepaard met veel rituelen en het spreken of schrijven er rond is even dikwijls omfloerst door een dikke laag cliché's. Ik weet dan ook niet goed hoe ik hier aan beginnen wil zonder al te veel aan die cliché's te gaan hangen. Want soms schieten woorden te kort. Zie je, daar ga ik al...

Een jong mens van 24 wordt verondersteld in de fleur van zijn of haar leven te zitten. In die periode waarin je stilaan aan een eigen zelfstandig leven begint: een job, uitkijken naar een eigen woning, een auto ook, misschien. Zo iemand hoort krachtig en gezond te zijn. Zo iemand hoort pas op een derde van het leven te zitten, vlak aan het begin. En levendig te lachen, plezier te hebben, tijd door te brengen met vrienden...

Vanavond zal zo een avond zijn die hard zal confronteren met die andere realiteit. Die realiteit waarin niet iedere vierentwintigjarige lacht en sterk en onvergankelijk is en in de fleur van de fladder. Het wordt zo een avond die pijnlijk aantoont dat het ook anders kan lopen. Zo heel plots en onverwachts. Van achter mijn bureau kan ik nog doen alsof het iets uit een ver land is. Iets dat geen deel uitmaakt van ons leven, maar enkel gebeurd in verhalen vol kwade krachten. Straks kan dat niet langer. Ik wéét dat ik het nu nog niet ten volle besef. En ik ben bang voor dat besef. Want straks... Straks blijkt bitterhard dat ook iemand van 24 heel plots vertrekken kan.

En graag zouden we met ons allen de woorden vinden die we nodig hebben om uit te leggen wat voor een jofele kerel hij was. We zouden graag naar het papier kunnen vertalen hoe we, samen en onder vrienden, lachten. En als we nu maar eens kon beginnen aan het ophalen van al die herinneringen om ze voorgoed in steen vast te leggen zodat ze nooit zouden vervagen... "Dood ben ik pas, als jij me bent vergeten," zingt Bram Vermeulen. En woorden in zwart op wit houden herinneringen levend. Hadden we daarom dus samen toch die juiste woorden maar...

André, Andy... We zullen u missen. Het leven zal anders aanvoelen en de lege plek die ge achterlaat zal nog lang blijven schroeien op onze huid. Er blijven enkel nog oude herinneringen aan mooie tijden over. Plannen voor nieuwe samen bergen we stil op. Mocht er - ge weet maar nooit - toch iets zijn als een 'hierna'... Hopelijk hebt ge het er goed. Maar we zullen u missen, kerel. En dat moogt ge gerust weten ook.

"Aan de Toog" gaat internationaal!

Still uit 'Roerloze Ontploffingen' (2012)

Het is met grote vreugde dat ik vandaag kan vaststellen dat iets dat ik schreef, een internationale ronde aan het maken is. Enige tijd terug bleek al dat Roerloze Ontploffingen naar TranScreen in Amsterdam zou trekken, maar nu gaan we pas écht richtig loss! "Motionless Explossions" is geselecteerd voor het LGBTQ-filmfestival in Bangalore, India! Tijd voor een reconstructie...

In het najaar van 2011 schreef Proud Projector, een organisatie die door middel van culturele projecten - voornamelijk rond film - de integratie van holebi's wilt bevorderen, een oproep uit. Naar aanleiding van de Internationale Dag ter Preventie van HIV/aids, richtten ze een gedichtenwedstrijd in. De drie hoofdprijzen waren een verfilming van de winnende gedichten. Het thema was vrij breed: de liefdesbeleving van holebi's

De jury was samengesteld uit leden van Proud Projector aangevuld met André Sollie, auteur van het toen net verfilmde 'Nooit gaat dit over' (filmtitel: Noordzee Texas, door Bavo Defurne). En ik steek het niet onder stoelen of banken: ik heb een boon voor André zijn stijl! Groot was dan ook mijn blijdschap toen bleek dat één van mijn gedichten uit veertig inzendingen de selectie had weten te halen en meer zelfs: de hoofdvogel mee bleek af te schieten. 'Aan de Toog' zou worden verfilmd! (Andere winnaars waren overigens Emily Claes met het rake titelgedicht 'Roerloze Ontploffingen' over pesten en Marie-Elise Bettens met het erotischere maar even pakkende 'Zult u mijn aftocht dekken'.)

Facebookaffiche  met de 'finalisten'

Twintig van de ingestuurde gedichten begonnen die avond tevens aan een Vlaamse tourné. Inmiddels hing de collectie al in de bibliotheek van Genk, in bibliotheek 't Permeke, op een concentratieschool, aan de PHL, in Regenbooghuis Limburg,... Het is met die tentoonstelling en met de aankondiging van de film dat ik samen met regisseur Roland Javornik op Gedichtendag 2012 te gast was in Studio TVL.

In augustus was het dan eindelijk zo ver. De film ging in productie! Samen met een hele hoop andere figuranten werd ik uitgenodigd om voor een blue key even gek te komen doen. Roland wist het allemaal spannend te houden, op deze manier! Er was geen decor, amper rekwisieten en hoezo speelde dit zich af in een bruine kroeg? Alles kreeg vorm. Roland had de drie winnende schrijvers al wel mee door het script genomen, zodat we wisten hoe de film in elkaar zou gaan zitten, maar... Hoe moesten we van dit alles in de studio tot dat alles op papier komen? Het was ons nog maar zeer de vraag.

Desalniettemin was het geen onaangename ervaring om eens te figureren in een echte Javornik. Roland is een aangenaam regisseur - ik had ondertussen ook al het genoegen als producent met hem te mogen samenwerken voor filmpjes i.k.v. de Digitale Week bij LINC vzw - en ik kende een pak ander volk uit zowel crew als cast. Bovendien was het die dag dat ik de inmiddels haast legendarische Fran Bambust leerde kennen, werkelijk waar een prachtvrouw!

Leuke anekdote die ik hier wil meegeven - of althans gedeeltelijk - is het verhaal van de broek van Ruben Slechten. Ruben vertolkt de rol van Yann, 'de jongen aan de toog' uit mijn gedicht. Roland besloot om het één en ander door middel van dans te laten overbrengen en dat... Dat is nogal moeilijk met een steeds scheurende broek. Gelukkig kunnen wat knip- en plakwerk - zowel aan broek als aan film - veel verhullen!

Op de set...

Na het filmen, kwam het bewerken. Het monteren, het invullen van de blauwe achtergrond en het inlezen van de gedichten. Dat laatste gebeurde trouwens door drie bekende holebi's: Nathalie Delporte, Mark Tijsmans en voor Aan de Toog werd niemand minder dan... André Sollie opgetrommeld. Wat mij de kans gaf om samen met André, zijn levenspartner en Roland uit te gaan eten. Eén van de gezelligere avonden in het productieproces, moet ik wel zeggen!

André Sollie

Maar op een keer is die klaar. Dan is er een eindproduct. En daar kan je dan - best zenuwachtig om wat komen gaat - naar gaan kijken. Het blijft toch een beetje je kindje, dat gedicht. En wat zo'n regisseur daar dan mee doet, dat heb je nooit volledig meer in de hand. Ik wist gelukkig dat Roland het goed bedoelde en ik stond achter het script. Maar toch... Toch was er dat stemmetje dat me een behoorlijk benepen gevoel in wist te fluisteren.
De zaal zat vol. Vrienden uit de kerngroep van Inderdaad waren afgezakt, collega's uit het Regenbooghuis, vage kennissen en bekende gezichten,... De lichten in de zaal dimden. Het was eindelijk zo ver!

Inmiddels kregen we al bericht uit Amsterdam dat onze film er zal worden vertoond op het plaatselijk holebifilmfestival. Het recentste nieuws kwam echter vandaag binnen uit Bangalore, India: "We [het lokale LGBTQ-filmfesitval, nvdr.] are happy to inform you that the preview committee has selected "Motionless Explosions" for screening at the Bangalore Queer Film Festival this year. We are very happy to screen the film, it's highly unusual."

Als dat nu eens geen fantastisch nieuws is?!
Wordt - ongetwijfeld - vervolgd!


Meer weten?
Amsterdam TranScreen
BQFF - Bangalore Queer Film Festival
Roerloze Ontploffingen op IMDB
Roerloze Ontploffingen op Facebook
Javornik Productions
Proud Projector
Regenbooghuis Limburg vzw