In mijn jonge politieke leven waren er altijd al een aantal lichtbakens. Zo is er Willy Claes, het eerste gezicht dat politiek voor me had en nog steeds een inspiratiebron als het aankomt op het geven van bevlogen speeches. Zo is er ook Valerie del Re, het gezicht van het buiten de lijntjes kleuren en het durven zoeken naar creatieve, nieuwe en soms zelfs lichtjes stoute oplossingen. En zo was er ook het gezicht van het socialisme, de Gezellige God. Zo was er ook Steve.
Toen Steve Stevaert in 1995 - ik was toen vijf - de eerste socialistische burgemeester van Hasselt werd, stonden wij thuis feitelijk aan de verliezende zijde. Mijn ouders werkten in die tijd immers beiden voor de CVP. Mijn vader als bode op een kabinet, mijn moeder als medewerker op het provinciaal hoofdbureau. Het enige wat ik me van heel die campagne nog herinner, is dat ik op een avond mee boekjes ben gaan bussen, dat ik mee ging kijken naar het plakken, etc. Al die dingen die bij een politieke campagne horen, maar die ik nog niet echt vatten kon. Het was pas veel later dat er zich iets ontwikkelde als politiek bewustzijn. Toen ik acht was, werd Steve minister. En de eerste gemeenteraadscampagne die ik me actief herinner - vooral door de vele borden in het straatbeeld - was de gemeenteraadscampagne van 2005. Mijn ouders werkten al lang niet meer voor de CVP / CD&V en Herman Reynders prijkte voor het eerst zélf prominent op de affiches van PRO Hasselt.
En toch... De impact die Steve Stevaert op mijn eigen leven heeft gehad is enorm. Natuurlijk zijn er de gratis bussen waar ik heel mijn jonge leven gretig gebruik van maakte wanneer de afstand te groot of het weer te slecht was om te fietsen. Er is het stedelijke politieke toneel dat mede door Steve haar huidige vormen kreeg. Maar bovenal is er het archetype van 'de Socialist' dat voor altijd Steves gezicht zal dragen. Want het waren immers zijn maatregelen die in de ogen van de jongadolescent die ik toen was, uitdroegen waar het socialisme voor zou moeten staan: samen investeren in publieke diensten, zorg voor elkaar, solidariteit met de mensen die rondom ons heen leven en het milieu.
Ik heb zijn gratis bussen nog met veel vuur verdedigd. In de periode van mijn eigen toetreden bij JS/sp.a tot aan de verkiezingen van 2012 was het een 'hot topic' waar iedereen in de Hasseltse politiek die niet sp.a was, dringend van af wou. Het verhaal van Steve zijn bussen was immers uitgegroeid tot een symbool. Een symbool dat overigens tot ver buiten onze landsgrenzen onze stad op de kaart heeft gezet. Zo herinner ik me bezoek uit Finland, interesse van kameraden uit Oostenrijk, etc. in het OV van ons klein, Limburgs stadje. Maar het mocht niet baten. Het symbool van de Hasseltse gratis bussen moest sneuvelen. Het was dat, of de stad helemaal uit handen geven.
Maar goed. Het zal gezellig zijn, of het zal niet zijn, dat socialisme van ons. Laat ons die gedachte dan ook vasthouden, ook nu onze God-van-weleer er niet meer is. Ook nu er een echt en definitief einde is gekomen aan het hoofdstuk van de cafébaas-politicus die menig Hasselaar niet alleen van bussen maar ook van bier heeft voorzien. Laat ons stilstaan bij het verlies dat we vandaag allemaal samen delen. Maar laat ons nadien vooral verder gaan op het ideologisch pad dat onze eigenste Teletubbie ooit voor ons heeft uitgezet: solidair, warm, links.
Steve, slaap zacht.
Noot van de schrijver: Ik vermoed dat er op deze tekst links en rechts ook reacties zullen volgen de te koppelen zijn aan de juridische processen die aan het lopen waren op het moment van Steve Stevaert's overlijden. Ik ben met mijn tekst bewust van die hele kwestie weggebleven. Immers is er niet alleen het wettelijk vermoeden van onschuld, is er niet alleen de druk die de media wel eens op mensen durft leggen, is er niet alleen het gewauwel op sociale media. Er is vooral ook een tijd van sereniteit. Laat eerst de tijd aan de betrokkenen om in alle rust aan hun rouw te beginnen. Dank.
