'Aan de Toog' won ondertussen al weer twee jaar geleden de gedichtenwedstrijd die 'Proud Projector' inrichtte. Onder de naam 'Roerloze Ontploffingen / Motionless Explossions' gingen twintig van de deelnemende gedichten het hele land door en werden de drie winnende gedichten verfilmd in de zomer van 2012. Na de première-avond, een jaar geleden, trok de film de hele wereld rond om talloze filmfestivals aan te doen. Vertaling in het Engels, het Spaans, het Grieks... De film werd vertoond in Europa, Azië, Zuid-Amerika. In eigen land, tenslotte, bracht nationale zender Canvas de film in uw huiskamers.
Vandaag ben ik blij hem u ook via het interwebs te mogen voorstellen! De kortfilm-noire van Roland Javornik: "Roerloze Ontploffingen / Motionless Explossions" !
Langs deze weg dank ik nogmaals iedereen die in de jury zat. Ik dank ook regisseur en vriend Roland. Een merci aan iedereen van de productie. Een hoeraatje voor de hele cast en crew. En ook André Solie wil ik hier zeker niet vergeten. De auteur van het tot 'Noordzee Texas' verfilmde 'Nooit gaat dit over' is de stem die in de film mijn gedicht voordraagt.
Met veel plezier maakte ik deel uit van dit mooie project. Hopelijk komen we elkaar links of rechts nog eens tegen. Dus... Tot ooit?!
Allereerst... Als u niet weet wat een Vulcan is: het is een fictief ras uit Star Trek. De naam Spock doet misschien wel een belletje rinkelen? Wel... Spock is half mens, half Vulcan. En als ik zeg geen Vulcan te zijn dan heb ik het niet over het niet groen zijn van mijn bloed of mijn kortere seksuele cyclus, maar over hun ingesteldheid. Hoewel Vulcans wel voelen, onderdrukken ze hun gevoelens om te leven naar hun leidraad: de logica.
Ik doe mijn best. Echt waar... Maar ik kan het niet. Hoewel het verdringen van emotie met tijden wel eens lekker lukken wil, blijk ik steeds weer een mens. Een mens met irrationele dromen, verlangens, reacties. En dat is misschien maar goed. Veel Vulcans hebben immers psychische problemen vanwege hun lifestyle. Maar dus... naar de kern dan maar?
Soms zit ik uren ongemakkelijk te wezen, niet echt lekker in mijn eigen vel. Emoties stromen dan vrijelijk doorheen iedere vezel in mijn lichaam. Lyrische buien zetten me aan het schrijven. Meestal met een of meerdere - meestal zeer middelmatige - gedichten tot gevolg. Soms, zoals nu, een blogtekst waarin ik het niet heb over politiek of opinies, niet over rechten of over de verfilming van een gedicht. De gevoelens moeten er uit.
De irrationele nood om anderen te laten weten wat ik voel hoewel ik eenzaam aan een bureau zit doet dan mijn vingers over het klavier bewegen. Een zekere droefheid moet er dan uit. Zelfs als de Elmo playlist, vrolijk als heck, opstaat... Het is me wat, mens zijn.
En toch... Toch zijn we het allemaal: mens. Domme fouten, ondoordachte uitspraken, plotse uitspattingen. Dingen die het leven spannend houden, zeg maar. Want die dingen zorgen niet alleen voor pijn, chaos, verwoesting. Het zijn ook net kansen op avontuur, op herstel, op groei.
'God,wat klinkt dat melig.' Daarom herlees ik dus zelden of nooit wat ik op papier gooi. En nu ik toch terug heb gelezen... Ik laat het lekker staan. Mensen hebben gevoelens en het is goed om er af en toe zelf bij stil te staan wat gevoelens met ons doen. Dat klinkt heel voor de hand liggend, maar toch betrap ik mezelf er op dat ik maar zelden stil blijf staan om gewoon een te 'voelen', laat staan om nog wat langer stil te staan om na te gaan denken over wat ik voel en wat dat nu eigenlijk met me doet.
Misschien moesten we maar eens allemaal wat vaker een kop thee zetten (of koffie, of water, of... Wat je maar kalm maakt) en rustig in de bank weg te zakken. Dan laten we die tv uit, zetten geen radio op en ook het internet houden we uit de buurt. Gewoon stil zijn. En stil staan (zitten).
Stil staan. Dat moest ik misschien maar eens wat vaker...
Het is met grote vreugde dat ik vandaag kan vaststellen dat iets dat ikschreef, een internationale ronde aan het maken is. Enige tijd terug bleek al dat Roerloze Ontploffingen naar TranScreen in Amsterdam zou trekken, maar nu gaan we pas écht richtig loss! "Motionless Explossions" is geselecteerd voor het LGBTQ-filmfestival in Bangalore, India! Tijd voor een reconstructie...
In het najaar van 2011 schreef Proud Projector, een organisatie die door middel van culturele projecten - voornamelijk rond film - de integratie van holebi's wilt bevorderen, een oproep uit. Naar aanleiding van de Internationale Dag ter Preventie van HIV/aids, richtten ze een gedichtenwedstrijd in. De drie hoofdprijzen waren een verfilming van de winnende gedichten. Het thema was vrij breed: de liefdesbeleving van holebi's
De jury was samengesteld uit leden van Proud Projector aangevuld met André Sollie, auteur van het toen net verfilmde 'Nooit gaat dit over' (filmtitel: Noordzee Texas, door Bavo Defurne). En ik steek het niet onder stoelen of banken: ik heb een boon voor André zijn stijl! Groot was dan ook mijn blijdschap toen bleek dat één van mijn gedichten uit veertig inzendingen de selectie had weten te halen en meer zelfs: de hoofdvogel mee bleek af te schieten. 'Aan de Toog' zou worden verfilmd! (Andere winnaars waren overigens Emily Claes met het rake titelgedicht 'Roerloze Ontploffingen' over pesten en Marie-Elise Bettens met het erotischere maar even pakkende 'Zult u mijn aftocht dekken'.)
Facebookaffiche met de 'finalisten'
Twintig van de ingestuurde gedichten begonnen die avond tevens aan een Vlaamse tourné. Inmiddels hing de collectie al in de bibliotheek van Genk, in bibliotheek 't Permeke, op een concentratieschool, aan de PHL, in Regenbooghuis Limburg,... Het is met die tentoonstelling en met de aankondiging van de film dat ik samen met regisseur Roland Javornik op Gedichtendag 2012 te gast was in Studio TVL.
In augustus was het dan eindelijk zo ver. De film ging in productie! Samen met een hele hoop andere figuranten werd ik uitgenodigd om voor een blue key even gek te komen doen. Roland wist het allemaal spannend te houden, op deze manier! Er was geen decor, amper rekwisieten en hoezo speelde dit zich af in een bruine kroeg? Alles kreeg vorm. Roland had de drie winnende schrijvers al wel mee door het script genomen, zodat we wisten hoe de film in elkaar zou gaan zitten, maar... Hoe moesten we van dit alles in de studio tot dat alles op papier komen? Het was ons nog maar zeer de vraag.
Desalniettemin was het geen onaangename ervaring om eens te figureren in een echte Javornik. Roland is een aangenaam regisseur - ik had ondertussen ook al het genoegen als producent met hem te mogen samenwerken voor filmpjes i.k.v. de Digitale Week bij LINC vzw - en ik kende een pak ander volk uit zowel crew als cast. Bovendien was het die dag dat ik de inmiddels haast legendarische Fran Bambust leerde kennen, werkelijk waar een prachtvrouw!
Leuke anekdote die ik hier wil meegeven - of althans gedeeltelijk - is het verhaal van de broek van Ruben Slechten. Ruben vertolkt de rol van Yann, 'de jongen aan de toog' uit mijn gedicht. Roland besloot om het één en ander door middel van dans te laten overbrengen en dat... Dat is nogal moeilijk met een steeds scheurende broek. Gelukkig kunnen wat knip- en plakwerk - zowel aan broek als aan film - veel verhullen!
Op de set...
Na het filmen, kwam het bewerken. Het monteren, het invullen van de blauwe achtergrond en het inlezen van de gedichten. Dat laatste gebeurde trouwens door drie bekende holebi's: Nathalie Delporte, Mark Tijsmans en voor Aan de Toog werd niemand minder dan... André Sollie opgetrommeld. Wat mij de kans gaf om samen met André, zijn levenspartner en Roland uit te gaan eten. Eén van de gezelligere avonden in het productieproces, moet ik wel zeggen!
André Sollie
Maar op een keer is die klaar. Dan is er een eindproduct. En daar kan je dan - best zenuwachtig om wat komen gaat - naar gaan kijken. Het blijft toch een beetje je kindje, dat gedicht. En wat zo'n regisseur daar dan mee doet, dat heb je nooit volledig meer in de hand. Ik wist gelukkig dat Roland het goed bedoelde en ik stond achter het script. Maar toch... Toch was er dat stemmetje dat me een behoorlijk benepen gevoel in wist te fluisteren.
De zaal zat vol. Vrienden uit de kerngroep van Inderdaad waren afgezakt, collega's uit het Regenbooghuis, vage kennissen en bekende gezichten,... De lichten in de zaal dimden. Het was eindelijk zo ver!
Inmiddels kregen we al bericht uit Amsterdam dat onze film er zal worden vertoond op het plaatselijk holebifilmfestival. Het recentste nieuws kwam echter vandaag binnen uit Bangalore, India: "We [het lokale LGBTQ-filmfesitval, nvdr.] are happy to inform you that the preview committee has selected "Motionless Explosions" for screening at the Bangalore Queer Film Festival this year. We are very happy to screen the film, it's highly unusual."
Als dat nu eens geen fantastisch nieuws is?!
Wordt - ongetwijfeld - vervolgd!
