Zorgen - Een straat in mijn stad.

Deze week las ik de column van een van onze vele studenten. Hoe hij er academisch voor staat, zo op het eind van deze examenperiode, dat weet ik niet. Maar ik ken die student als iemand met engagement, inzet, vrolijkheid,... 'Met de nodige dosis X-factor', zoals ze hier op school zeggen. En ik moet eerlijk bekennen dat zijn tekst me op een persoonlijk niveau raakte. Zo zeer zelfs dat ik er voor het eerst sinds láng mijn pen voor opneem.

Een tijd terug verscheen er een artikel in de krant waarin de voorzitter van het Regenbooghuis Limburg geciteerd wordt over het feit dat 'je ook in Hasselt maar beter oppast als je hand in hand loopt.' Het is een quote waar ik toen - en nu nog steeds, moet ik bekennen - een beetje boos van werd. Sindsdien lopen mijn vriend en ik steevast hand in hand. "We laten ons immers toch niet intimideren door zo'n tendentieuze quotes en geïnternaliseerd racisme?"

Maar als ik heel eerlijk ben... Ben ook ik op meer dan één van die gelegenheden bang geweest: Je voelt je op zo een moment bekeken. Je voelt je bedreigt. Eén verkeerde blik of beweging kan in zo'n momenten... Een rilling trekt door je ruggengraat. Je slikt een keer. Maakt je onbewust heel breed of net heel klein. Je maakt je klaar om - als het nodig is - heel erg hard te gaan lopen. Hoe groot je mond soms ook is, op zo een moment heb je een heel klein en vooral heel angstig hartje.

Begrijp me niet verkeerd: Ik weiger mijn houding aan te passen. Koppig blijven mijn vriend en ik elkaars hand vast houden. Weerbarstig bieden we het hoofd tegen een draak van een onveiligheidsgevoel. Ook aan het station. Ook in het donker. En ook als mensen kijken. Maar ik ben vooral ook een beetje bang. Hoewel ik het niet helemaal eens ben met de sprongen die onze student in zijn conclusie maakt, kan ik niet anders dan zijn gevoel van angst te herkennen en te erkennen. Los van de koppeling die hij zelf legt met respect, is het dat basale gevoel van angst wat me aan zijn tekst bindt.

Hoewel we onszelf en onze reacties niet al te zeer door angst mogen laten leiden, kunnen we niet om dat zeer menselijke en vaak terechte gevoel heen. Dus hierbij ineens een eigen oproep. Het is geen roep om respect of 'normen en waarden' - in mijn ogen vreselijk vage en interpreteerbare begrippen - maar om zorg. Zorg nadat we bang zijn geweest: een warme knuffel, een luisterend oor, veilige geborgenheid. Zorg wanneer we bang zijn: een tussenkomst, een vluchtweg, oplettendheid op en om elkaar. Zorg zodat we niet bang hoeven te worden: samen bouwen aan een veiligere wereld, elkaar en vooral ons zelf wijzen op waar we beter kunnen, actief inzetten op 'wij' eerder als 'zij', al van in de creches en kleuterklassen. En... Geitewollesokkerig als het mag klinken: it's that simple.

Ik hoop dat onze studenten veilig door de stad kunnen. Ik hoop dat ze zo veilig door de stad kunnen dat ze zich ook effectief veilig mogen vóelen. En ik hoop, met veel liefde, op heel veel Zorg.

Zelfzorg - Tijd voor... een SOA-test.

Als gezonde, actieve homoseksuele man maak ik deel uit van een risicogroep. Ofschoon ik altijd tracht stil te staan bij safer sex is het toch ook belangrijk, voor mezelf en voor de mensen om me heen, dat ik regelmatig een klein beetje extra aandacht spendeer aan mijn seksuele gezondheid. We leven immers in een tijd waarbij dat seks met ('veel') verschillende partners iets meer voor de hand ligt dan vroeger. Daarom zouden we ons beter allemaal regelmatig laten testen. Deze week ging ik zelf weer eens langs de huisarts...

Het is iedere keer weer een beetje eng. Want al ben je nog zo veilig, toch is een testing iedere keer weer een beetje twijfelen. 'Ben ik écht zo goed bezig als ik denk? Heb ik nergens een steekje laten vallen? Is er nergens een ongelukje gebeurd?' Het is een soort spanning die er toch telkens bij komt kijken. Eerst wanneer je de dokter vraagt om nog eens te testen, want het is al weer een half jaar geleden. Maar dan begint het pas. De dag, de twee dagen die je wachten moet. Om dan uiteindelijk, een klein beetje nerveus, de telefoon op te pakken en naar je dokter te bellen voor de uitslag.

Tot hier toe - ik belde vanochtend voor mijn recentste uitslagen - heb ik iedere keer goed nieuws gehad: negatief over heel de lijn. Zowel voor de bloed- als de urinetesten. En hoewel er vandaag wat waarschuwingslichtjes afgingen rond mijn cholesterol, het zwarte spook van SOA's komt voorlopig het huis niet binnen.

Ik weet dat ik een levensstijl heb die dat me in een risicogroep plaatst. Maar wanneer ik rond me kijk, zowel onder mijn vrienden in wat dan 'het milieu' heet als ook bij mijn 'heterovrienden', zie ik dat niet iedereen het altijd zo nauw neemt met safer sex en wat daar bij komt kijken. Daarom toch nog eens een warme oproep... Eens in de zes maanden voor een testje langs de huisdokter. Da's gezonder voor iedereen.

Meer weten over veilig vrijen? Benieuwd naar wat tests inhouden? Meer info via:

- http://www.allesoverseks.be/seks-van-a-tot-z/veilig-vrijen

- http://www.allesoverseks.be/themas/soas-hiv/testen-op-soas-en-hiv/hoe-verloopt-een-soa-test

- http://www.seksualiteit.be/soas/bescherming-tegen-soas

- http://www.seksualiteit.be/soas/soa-test

No more. - Over engagementen en politiek.

Hoewel ik mijn internationale kameraden missen zal, hoewel ik vele vrienden hier in Vlaanderen heb leren kennen, hoewel ik mezelf ideologisch nog steeds op die plaats bevind waar ik me al altijd bevonden heb... Het punt is daar waarop een mens eens na moet denken en zeggen: tot hier. Het is genoeg geweest. Rob stopt met politiek.

Ik stel me geen al te grote schokgolven voor wanneer ik die woorden uitspreek. Noch mijn politieke vrienden - die ik door verminderd engagement sowieso al minder zag - noch mijn directe omgeving - die me goed genoeg kent -  zullen versteld staan kijken. Misschien zal ik na vandaag links en rechts  (haha) wel eens een vraagje krijgen uit mijn bredere kennissenkring, maar... Het is echt waar: ik stop.

Toen het allemaal begon, ging het van de meet af aan erg snel. Vanuit een 'Ik richt Animo Hasselt weer op' rolde de bal snel door naar Animo Limburg, naar sp.a Hasselt, naar sp.a Limburg. Dat deed deugd, want ik hongerde er naar de wereld te veranderen. En die honger is er nog steeds. Nog altijdwil ik samen vooruit.  Maar het besef is gegroeid, dat ik dat liever doe vanuit ons sterke middenveld. Liever ben ik spreekbuis dan bestuurder. Liever ben ik dan toch geen Internationaal Secretaris van de Jongsocialisten. Een politieke carrière binnen de sp.a spreekt me ook al even niet meer echt aan. Geef mij maar de concrete zaken: het bevorderen van geletterdheid via mijn werk. Het meedenken over emancipatie met het Regenbooghuis, thuis om de hoek. Een discussie aan de toog of een snedige blogpost.

Daarnaast speelt ook frustratie en desillusie wat mee in de kaart van mijn beslissing. Mijn politieke overtuiging is voor mijn niet louter een ideologie, maar werd - steeds meer - een levenshouding. Diversiteit, democratie, gelijk(waardig)heid, emancipatie... Ik probeer ze niet enkel te schrijven, maar te ademen. Ironisch genoeg zijn het mijn internationale reizen voor de JS die me dat geleerd hebben.

Maar waar ik eens warmte en gedrevenheid voelde, blijkt het groots en machtig huis van 'dé Beweging', 'dé Partij' toch ook met wat tochtgaten te zitten. En hoewel men terecht op kon merken dat ik ze dan maar beter zelf mee dicht timmer, eerder als er voor weg te lopen... Zonder het juiste gereedschap en zonder de nodige energie zal me dat niet lukken. Zeker niet alleen.

Dus is het tijd om er een streep onder te trekken. Met een warm gevoel kijk ik echter terug. Op wat ik heb meegemaakt, op wat ik heb bijgeleerd, maar vooral ook op mensen. Op de vele vrienden in binnen- en buitenland met wie ik mocht kennismaken. Op de mensen achter de politici. Op een familie die zo divers is, maar die me wel een plekje aan hun vuur aanbood. Dankbaar ben en blijf ik  ook voor de leerkansen, de processen, de ervaringen, de studiereizen. Mijn afscheid gaat niet gebukt onder een loodzware mantel van rancune of wrangheid. Het is eerder een vederlicht moment van zelfontdekking. Mijn vriendschappen, ik gooi ze niet in de prullenmand. Mijn ideologie, ze gaat niet plots overboord. En op vraag wil ik mijn schouders heus nog wel eens onder (kleine, afgegrensde) projectjes zetten. Maar hier scheiden onze wegen toch echt. En hoewel ik hoop dat ze af en toe nog eens zullen kruisen, ondanks het feit dat ik wie wel verder gaat op de weg die ik nu verlaat veel succes toewens... Het was tijd.

Wordt niet vervolgd.

Terugblik: De Grote Outing van 2004

Gisteren werd ik vijfentwintig. Maar dat is niet het enige lustrum dat ik gisteren herdacht. Gisteren was het namelijk ook exact tien jaar geleden dat ik met een ietwat gezonde dosis overmoed aan mijn klas bekend had homo te zijn. De Grote Outing van 2004 begon. Het is een moment in mijn leven waar ik tot op de dag van vandaag kracht uit put...

 

Het was een woensdagochtend in november toen we allemaal de school weer binnen drumden. Onze klas - we zaten toen in het vierde - had die ochtend fysica in een lokaal dat wat weg had van een miniatuuraula. In alle krapte van dat lokaal ving een van de pestkopjes van de klas flarden op van het gesprek dat ik met een vriend aan het voeren was. Nog voor de les begon schalde er een "Rob, zijt gij hómò?!" door de klas. Even werd het stil. Tot plots het antwoord: "Ja, X, en dan?!".

Ik was al een tijdje aan het kniezen over hoe mijn outing zou gaan verlopen. Nu dat al mijn vrienden het wisten, vond ik de tijd rijp om ook de rest van de wereld te laten delen in die kant van Rob. Dat die woensdag dé dag zou zijn was ietwat onverwacht, maar - en dat wil ik mijn 'ik-van-toen' zeker op het hart drukken - zeker niet onaangenaam.
Met een oncontroleerbare snelheid ging het nieuws de hele school rond. Zelfs de lagere jaren - op die campus van de school zaten enkel jaren een tot vier - wisten het allemaal nog voor het einde van de pauze. Gefluister in de gangen waarvan men dacht dat ik het niet hoorde, mensen die ik nog nooit gezien had die me kwamen opzoeken en vroegen of 'het' waar was en voor het eerst ook (het nadien veel gebruikte) "Wat weet jij daar nu van? Jij bent homo."

Maar ik zou dat moment nooit willen terugnemen. Geen moment in mijn leven was  zo bevrijdend. Geen enkele daad die ik stelde bood me achteraf dat zelfde moedige gevoel. En het verbaasde me hoeveel respect ik van klasgenoten kreeg vanwege mijn eerlijkheid. Daar heb ik ze nooit voor bedankt. Dus laat me dat nu, tien jaar later, eindelijk maar eens doen.
Want dat ben ik: mijn omgeving ontzettend dankbaar. Omdat ik mocht zijn wie ik ben. En omdat ik me nooit heb moeten verstoppen. Die Grote Outing van 2004 gaf me nadien de moed om eerlijk te zijn over mezelf. Sinds die dag ben ik voor geen enkele groep terug in de kast gekropen. Niet toen ik ging studeren, niet toen ik ging werken, niet in het uitgaansleven en niet in de politiek. Bedankt, 'omgeving-van-toen'. Zelfs vandaag nog zijn jullie een bron van kracht, een herinnering die me sterker maakt en een stukje bagage dat me zeer dierbaar is.

Bedankt!

Milk!

Harvey Milk Day 2013
Gelukkige verjaardag, Harvey Milk.

Het was druk... Mensen stroomden de ene winkel uit, de volgende weer in. De zon scheen, de vogels floten en ijsjes gingen dat jaar nog niet eerder zó vlot over de toonbank. Het was een prachtige dag. Samen liepen ze door de straten van de stad. Stiekeme blikken heen en weer, een domme grijns op hun lippen. Hij wou hem zoenen, hij wou zijn hand vast houden...

Vanzelfsprekend tafereel? Het COC kwam vorige week nog met een verzameling van enkele frappante cijfers. Bijna zes op de tien (Nederlandse) holebi-jongeren (58 procent) voelen zich niet vrij om op straat overal hand in hand te lopen met hun partner. 59 procent van de jongeren stelde dat je geaardheid kenbaar maken in het openbaar een probleem is.

Ook ILGA kwam vorige week naar aanleiding van IDAHO met materiaal. Net zoals ieder jaar bracht de organisatie een kaart uit waarop aangegeven staat hoever het staat met holebi- en transgenderrechten in oa. Europese landen, de 'Rainbow Europe Map' (hier te vinden). Volgens die kaart is België met een score van 67% het tweede holebivriendelijkste land van Europa waar het regelgeving betreft. Factoren als asielrecht, genderwetgeving, huwelijkswetgeving worden bekeken en afgewogen. Hoewel ik trots ben over deze cijfers rond wetgeving, moet ik ook hier vaststellen dat de situatie op straat niet altijd even rooskleurig is. Zo toonde  de VRT-docu "Hommes de la Rue" in november nog aan dat hand in hand over straat met je lief inderdaad niet voor iedereen zo evident is als het lijkt. Schijntolerantie en openlijke homofobie zijn nog lang de wereld niet uit. En dan heb ik het heus niet enkel over de grootsteden.

Net vandaag komt Animo trouwens naar buiten met een standpunt dat drie weken geleden door haar congres is gestemd. "#vrijheid Mannen die seks hebben met mannen mogen bloed geven." Met dit standpunt vragen de jonge socialisten om een beoordeling op basis van risicogedrag in plaats van louter op geaardheid. Ik ben een monogame homoseksuele jongen die regelmatig zijn bloed laat testen. Toch mag ik in België levenslang geen bloed geven op basis van het feit dat ik tussen 1977 en nu één of meer keer seks heb gehad met een andere man. (nvdr. Dit kan bijvoorbeeld wél in Italië, Portugal, Rusland, Thailand en Zuid-Afrika zonder voorwaarden. In Zweden, Japan, Australië, Engeland, Wales en Schotland mogen homo's en biseksuele mannen bloed geven op voorwaarde dat ze 1 jaar geen seks hadden met een man.)

Ik laat mijn bloed regelmatig testen sinds ik een aantal inderdaad nogal wilde periodes in mijn leven had, waarin ik met een aantal wisselende contacten seks had. Ik had steeds veilige seks én ik liet me toen - en nu nog steeds - regelmatig testen. Het feit dat ik sinds kort een relatie heb zal dat niet veranderen. Mijn bloed is safe. Daar ben ik op dit moment in mijn leven zeker van. Hetero's voelen zich doorgaans veiliger en laten zich minder testen. Dus wanneer zo iemand een periode had van wisselende contacten, maar nu monogaam is, op zijn formulier aankruist dat hij recentelijk geen wisselende contacten had... Dan zegt dat weinig over de veiligheid van dat bloed.

Die veiligheid van het bloed moet voorop staan, daar ben ik het uiteraard volledig mee eens. De parameters op basis waarvan die veiligheid wordt bepaald, die zijn echter eens aan een opfrisbeurt toe. Zo vraagt çavaria, de koepel van holebit-organisaties, om de afschaffing van het levenslange aspect van het verbod en zien het verbod graag ingekort tot zes maanden en voor bloedplaatjes en -plasma volledig opgeheven aangezien daar andere veiligheidscriteria gelden.

Er is veel veranderd in de afgelopen jaren. Sinds tien jaar mogen we trouwen. Sinds een jaar of zeven ook adopteren. We zijn zichtbaarder en kunnen ons organiseren. We hebben een eigen bovengrondse scene. Ik ben op dat vlak dan ook dankbaar dat ik en mijn vriend in de BeNeLux zijn geboren en niet in een Rusland, een Iran of een Oeganda. Maar dat wilt niet zeggen dat ik onze barricade onbemand laat. We zijn er nog niet. Nog vaak hoor ik homofobe opmerkingen. En de strijden rond trans-, inter- en aseksualiteit begint nog maar net goed. Er is nog genoeg te doen en te veranderen.

Ik neem in Harvey Milk een voorbeeld. Hij kwam tegen de stroom in op voor zijn rechten en die van zijn vrienden. Ondanks de vele aanhoudende bedreigingen die hij ontving bleef hij vechten.

"If a bullet should enter my brain, let that bullet destroy every closet door"

"Aan de Toog" gaat internationaal!

Still uit 'Roerloze Ontploffingen' (2012)

Het is met grote vreugde dat ik vandaag kan vaststellen dat iets dat ik schreef, een internationale ronde aan het maken is. Enige tijd terug bleek al dat Roerloze Ontploffingen naar TranScreen in Amsterdam zou trekken, maar nu gaan we pas écht richtig loss! "Motionless Explossions" is geselecteerd voor het LGBTQ-filmfestival in Bangalore, India! Tijd voor een reconstructie...

In het najaar van 2011 schreef Proud Projector, een organisatie die door middel van culturele projecten - voornamelijk rond film - de integratie van holebi's wilt bevorderen, een oproep uit. Naar aanleiding van de Internationale Dag ter Preventie van HIV/aids, richtten ze een gedichtenwedstrijd in. De drie hoofdprijzen waren een verfilming van de winnende gedichten. Het thema was vrij breed: de liefdesbeleving van holebi's

De jury was samengesteld uit leden van Proud Projector aangevuld met André Sollie, auteur van het toen net verfilmde 'Nooit gaat dit over' (filmtitel: Noordzee Texas, door Bavo Defurne). En ik steek het niet onder stoelen of banken: ik heb een boon voor André zijn stijl! Groot was dan ook mijn blijdschap toen bleek dat één van mijn gedichten uit veertig inzendingen de selectie had weten te halen en meer zelfs: de hoofdvogel mee bleek af te schieten. 'Aan de Toog' zou worden verfilmd! (Andere winnaars waren overigens Emily Claes met het rake titelgedicht 'Roerloze Ontploffingen' over pesten en Marie-Elise Bettens met het erotischere maar even pakkende 'Zult u mijn aftocht dekken'.)

Facebookaffiche  met de 'finalisten'

Twintig van de ingestuurde gedichten begonnen die avond tevens aan een Vlaamse tourné. Inmiddels hing de collectie al in de bibliotheek van Genk, in bibliotheek 't Permeke, op een concentratieschool, aan de PHL, in Regenbooghuis Limburg,... Het is met die tentoonstelling en met de aankondiging van de film dat ik samen met regisseur Roland Javornik op Gedichtendag 2012 te gast was in Studio TVL.

In augustus was het dan eindelijk zo ver. De film ging in productie! Samen met een hele hoop andere figuranten werd ik uitgenodigd om voor een blue key even gek te komen doen. Roland wist het allemaal spannend te houden, op deze manier! Er was geen decor, amper rekwisieten en hoezo speelde dit zich af in een bruine kroeg? Alles kreeg vorm. Roland had de drie winnende schrijvers al wel mee door het script genomen, zodat we wisten hoe de film in elkaar zou gaan zitten, maar... Hoe moesten we van dit alles in de studio tot dat alles op papier komen? Het was ons nog maar zeer de vraag.

Desalniettemin was het geen onaangename ervaring om eens te figureren in een echte Javornik. Roland is een aangenaam regisseur - ik had ondertussen ook al het genoegen als producent met hem te mogen samenwerken voor filmpjes i.k.v. de Digitale Week bij LINC vzw - en ik kende een pak ander volk uit zowel crew als cast. Bovendien was het die dag dat ik de inmiddels haast legendarische Fran Bambust leerde kennen, werkelijk waar een prachtvrouw!

Leuke anekdote die ik hier wil meegeven - of althans gedeeltelijk - is het verhaal van de broek van Ruben Slechten. Ruben vertolkt de rol van Yann, 'de jongen aan de toog' uit mijn gedicht. Roland besloot om het één en ander door middel van dans te laten overbrengen en dat... Dat is nogal moeilijk met een steeds scheurende broek. Gelukkig kunnen wat knip- en plakwerk - zowel aan broek als aan film - veel verhullen!

Op de set...

Na het filmen, kwam het bewerken. Het monteren, het invullen van de blauwe achtergrond en het inlezen van de gedichten. Dat laatste gebeurde trouwens door drie bekende holebi's: Nathalie Delporte, Mark Tijsmans en voor Aan de Toog werd niemand minder dan... André Sollie opgetrommeld. Wat mij de kans gaf om samen met André, zijn levenspartner en Roland uit te gaan eten. Eén van de gezelligere avonden in het productieproces, moet ik wel zeggen!

André Sollie

Maar op een keer is die klaar. Dan is er een eindproduct. En daar kan je dan - best zenuwachtig om wat komen gaat - naar gaan kijken. Het blijft toch een beetje je kindje, dat gedicht. En wat zo'n regisseur daar dan mee doet, dat heb je nooit volledig meer in de hand. Ik wist gelukkig dat Roland het goed bedoelde en ik stond achter het script. Maar toch... Toch was er dat stemmetje dat me een behoorlijk benepen gevoel in wist te fluisteren.
De zaal zat vol. Vrienden uit de kerngroep van Inderdaad waren afgezakt, collega's uit het Regenbooghuis, vage kennissen en bekende gezichten,... De lichten in de zaal dimden. Het was eindelijk zo ver!

Inmiddels kregen we al bericht uit Amsterdam dat onze film er zal worden vertoond op het plaatselijk holebifilmfestival. Het recentste nieuws kwam echter vandaag binnen uit Bangalore, India: "We [het lokale LGBTQ-filmfesitval, nvdr.] are happy to inform you that the preview committee has selected "Motionless Explosions" for screening at the Bangalore Queer Film Festival this year. We are very happy to screen the film, it's highly unusual."

Als dat nu eens geen fantastisch nieuws is?!
Wordt - ongetwijfeld - vervolgd!


Meer weten?
Amsterdam TranScreen
BQFF - Bangalore Queer Film Festival
Roerloze Ontploffingen op IMDB
Roerloze Ontploffingen op Facebook
Javornik Productions
Proud Projector
Regenbooghuis Limburg vzw